امشب به دشت کربلا شب زنده داریها بود فردا بلند از این زمین فریاد واویلا بود مولای من حسین حسین امشب همه پیر و جوان گرم مناجاتند و بس دُردی کشان دُردی کش پیر خرابات اند و بس فردا تمام می کشان بی جام و ساغر می شوند گلخانه و گلها همه یکباره پرپر می شوند مولای من حسین حسین در خیمه ها دُردانه ها راحت همه خوابیده اند تو گوئیا ترسیده اند خواب اسارت دیده اند فردا تمام خیمه ها در آتش و طوفان بود هر کودک دلخسته ای در دشت سرگردان بود مولای من حسین حسین امشب بود گهواره ای با شیر خواره کودکی کودک مگو کودک مگو گو ماهتاب کوچکی فردا روی دوش پدر چون جوجه پرپر می زند فواره خون بی کسی از حلق اصغر می زند منبع:http://www.mahmel.ir

یوسف زهرا عالم فدای تو  

روز دوازدهم این روز مطابق نظر مرحوم شیخ کلینى و مسعودى و همچنین مشهور میان اهل سنّت، روز ولادت با سعادت نبىّ مکرّم اسلام(صلى الله علیه وآله)است.(5)همچنین در این روز، رسول خدا(صلى الله علیه وآله) بعد از 12 روز که مسیر راه میان مکّه و مدینه را پیمود وارد مدینه گردید.(6) و نیز روز انقراض دولت بنى مروان در سال 132 است.(7)اعمال مستحب در این روز به شكرانه انقراض دولت اموی دو مورد است:1- روزه گرفتن.2- دو ركعت نماز مستحبی كه در ركعت اول بعد از حمد، سه بار سوره كافرون و در ركعت دوم بعد از حمد سه بار سوره توحید خوانده می شود. روز چهاردهم:در سال 64 در چنین روزى، یزید بن معاویه به هلاکت رسید.(8)وى پس از سه سال و نُه ماه خلافت که همراه با جنایات عظیمى بود - که مهمترین آن واقعه کربلا و شهادت ابى عبداللّه

مهمترین اعمال این ماه شب اوّل: این شب به نام «لیلة المبیت» مزیّن است، در این شب یک حادثه مهمّ تاریخى واقع شد و آن این که در سال سیزدهم بعثت، رسول خدا(صلى الله علیه وآله) از مکّه به قصد هجرت به سوى مدینه، از شهر خارج شد و در «غار ثور» پنهان گردید و امیر مۆمنان على(علیه السلام) براى اغفال دشمنان، فداکارانه در بستر رسول خدا(صلى الله علیه وآله) خوابیدآیه شریفه «وَ مِنَ النّاسِ مَنْ یَشْرِى نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللّهِ وَ اللّهُ رَءُوفٌ بِالْعِبادِ ؛ بعضى از مردمِ (با ایمان و فداکار) جان خود را در برابر خشنودى خدا مى فروشند و خداوند نسبت به بندگان مهربان است»(1) در حقّ آن حضرت نازل شد.(2)سال هجرت رسول خدا(صلى الله علیه وآله) مبدأ تاریخ مسلمانان است و تحوّلى عظیم در جهان اسلام روى داد.1- روز

ماه ربیع الاول مانند نامش بهار ماه های دوازده گانه است؛ به جهت اینکه آثار رحمت خداوند در آن هویداست . در این ماه ذخایر برکات خداوند و نورهای زیبایی او بر زمین فرود آمده است . زیرا میلاد رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم ) در این ماه است و می توان ادعا کرد از اول آفرینش u200d زمین رحمتی مانند آن به خود ندیده است .